و اين همان شعرى است كه در اهمّيّت آن حكايت كنند كه مردى از غرب و مردى از شرق بر او درآمدند و هركدام از او اجازه گرفتند كه آن را از گويندهء آن روايت كنند و در سال 405 درگذشت . و از جمله : جمال الدّين محمّد بن محمّد بن نباتهء مصرى است در شمار ادبا و شعرا و صاحب كتاب زهر المنثور و سجع المنطوق و ديوان شعر و متوفّاى 768 و از نظم اوست : قام يرنو بمقلة كحلاء * علمتنى الجنون بالسوداء رشأدب فى سوالفه النمل * فهامت خواطر الشعراء روض حسن غنى له فوق الحلى * فاهلا بالروضة الغناء عذلونى على هواه فاغروا * فهواه نصب على الاغراء من معينى على لواعج حب * تتلظى من ادمعى بالماء و حبيب إلى يفعل بالقلب * فعال الاعداء بالاعداء يتثنى كقامة الغصن الرطب * و يعطو كالظبية الادماء يا شبيه الغصون رفقا بصب * نائح فى الهوى مع الورقاء يذكر العهد بالعقيق فيبكى * من هواه بدمعة حمراء يا لها دمعة على الخد حمراء * بدت من سوداء فى صفراء نباجى : منسوب است به نباج بر وزن كنار و آن قريه‌اى است در ده فرسنگى بصره و از آن قريه است ابو عبد اللّه سعيد بن يزيد نباجى . وى چندى در عراق و مدّتى در شام زيست و از اعلام عرفا و اقران ذو النون مصرى است و از سخنان اوست : « الأدب حلية الابرار ؛ ادب زيور نيكان است » . و نيز : « لكلّ شىء خادم و خادم الدّين الأدب ؛ هر چيز را خدمتكارى است و ادب ، خدمتكار دين است » . نباطى : منسوب است به نباطيّه بر وزن رضائيّه از قراى جبل عامل و ازآنجاست عبد النبىّ بن علىّ بن احمد بن محمّد عاملى نباطى در شمار اديبان و فقيهان و شاعران و ابو الحسن شريف بن محمّد طاهر بن عبد الحميد عاملى نباطى از اعلام فقيهان و اديبان و صاحب تفسير مرآة الانوار ( تا اواسط سورهء بقره ) و كتاب ضياء العالمين در امامت و رسالهء تنزيه القميّين در اين كتاب ، محدّثان قم را از عقايد مجبّره و مشبّهه تبرئه كرده است و غير اين‌ها و متوفّاى 1138 . نبّال : بر وزن شدّاد پيكان‌تراش و يا پيكان‌فروش را گويند و آن لقب اسحاق بن بشير نبّال است از محدّثان اماميّه . نبطى : منسوب است به نبطيّه بر وزن شمسيّه از قراى جبل عامل و از آن قريه است ابو عبد اللّه محمّد ابن مكّى بن نبطى دمشقى جزّينى معروف به شهيد اوّل و در جزّينى گذشت و عبد الكريم حسّان نبطى از محدّثان خاصّه .